Polazeći od jednog posve intimnog brodoloma, Marija Ott Franolić piše o bonaci Fosseove duboke, kontemplativne književnosti koja ispisuje neprestano jednu te istu knjigu posvećenu zajedničkim strujanjima života i smrti – knjigu krojenu od tišina, bjelina i beskrajno rječitih neizrecivosti