Kontekstualno zbunjena, nabacana bez reda i kraćena gdje je trebala biti obogaćena, proza Mihaele Gašpar nalik je zečjoj rupi u kojoj se vrtloži nekolicina neinventivnih, tipskih likova te poznatih, višestruko književno obrađenih pitanja o sudbini, urođenim obrascima i (ne)svjesnom biranju životnih puteva